Najważniejsze modyfikacje to:

• Zmiana nazewnictwa klasy mistrzowskiej z S1 i Open, na międzynarodowe oznaczenia klas: S1 i S2. Analogicznie klasy pucharowe 250 i Otwarta zasotaną zmienione na C1 i C2.

• W każdej klasie mistrzowskiej będą po 3 biegi! W Pucharze pozostają dwa.

• Każdy zawodnik ma prawo startu tylko w 3 biegach danego dnia, niezależnie do jakich klas się zapisze (dotyczy zarówno MP jak i PP).

• Do klasyfikacji generalnej liczą się dwa najlepsze biegi danego zawodnika.

• Jeżeli liczba zgłoszeń do klas mistrozwskich S1 oraz S2 będzie mała, to zostanie uruchomiana jedna wspólna klasa mistrzowska.

Na forum istnieje stosowny wątek, w którym zbierane są deklaracje zawodników MP co do klasy, w której będą startować.

http://forum.supermoto.pl/topic18941-kto-w-mistrzostwach-polski.html

Rozbieranie przedniego zawieszenia należy zacząć od odkręcenia górnego dekla amortyzatora.  W tym celu lagi mocuje się w imadle, z użyciem aluminiowych nakładek, aby nie porysować powierzchni amortyzatora. Miejscem za które należy złapać rurę, jest miejsce mocowania dolnej polki amortyzatora. Jest to najgrubsza część przez co można użyć odpowiedniej siły do odkręcenia dekla. Należy pamiętać, aby ściskać imadło z wyczuciem, żeby nie zmiażdżyć aluminiowej rury!

Następnie przystępujemy do odkręcenia dekielka amortyzatora. Ja odkręcam go specjalnym kluczem z (bolcami). Stare modele amortyzatorów maja mocowanie tylko na klucz nasadowy 24mm. Aby efektywnie odkręcić, często zapieczony, dekiel należy dobrze przytrzymać klucz w otworach dekla, a następnie gwałtownie uderzyć ręką w ramie klucza na tzw. „zrywkę”

Po odkręceniu dekielka łapiemy za dolną cześć amortyzatora i podciągamy stopę pionowo do góry, aż ukaże się wnętrze amortyzatora wraz ze sprężyną. Podtrzymując dolną cześć, ściskamy lekko sprężynę, aby móc włożyć płaski klucz 22mm, w miejsce śruby kontrującej.

Aby laga nie wysuwała się w dół, podpieram ją kolanem lub stojakiem. Następnie luzuję dekiel ze sztangi przy użyciu wspomnianego klucza 22mm i klucza nasadowego 24mm. Po odkręceniu dekielka wyjmujemy sprężynę i wyjmujemy amortyzator z imadła w celu wylania oleju.

Następnie ponownie montujemy amortyzator w imadle, jednak tym razem za dolną jego część, tzw. „stopkę”. Dzięki temu można odkręcić dolną śrubę (jest to zawór kompresji oleju). Do odkręcenia tej śruby należy użyć klucza pneumatycznego z nasadką 19mm (żaden inny sposób nie działa). Podczas odkręcania należy nacisnąć górną część sztangi (od strony otwartej), aby spowodować jej wysunięcie.

Po zdemontowaniu zaworu COMP należy wyjąć wnętrze i umyć amortyzator benzyną ekstrakcyjną lub nawet zwykłą benzyną. Po umyciu wnętrzności i osuszeniu części za pomocą sprężonego powietrza należy powierzchnie goleni przepolerować, aby usunąć zarysowania. Następnie trzeba obejrzeć rury w celu wyłapania ewentualnych uszkodzeń. Często zdarza się, że przyczyną nieszczelnych amortyzatorów jest uszkodzenie po uderzeniu kamyka lub skorodowana powierzchnia rury. Goleń polerować można tylko na maszynie obrotowej przy użyciu kilkuset obr/min (używam tokarki przy 600 obr/min). Do polerowania stosuję materiał ścierny używany także do czyszczenia powierzchni przez lutowaniem np miedzi. Polerowanie ręczne odpada ponieważ rura zamiast wygładzić się i lśnić to staje się matowa.

CDN …

Tekst: Marek Antczak „Marek72”

Od Autora: Firma „Twenty Suspension” jest już reprezentowana w Polsce . Powstała oficjalna strona internetowa http://www.20suspension.pl/ Przedstawicielem Handlowym na Polskę został Jakub Jasiorski . Punkt kontaktowy znajduje sie w miejscowości Stobno pod Szczecinem. Zapraszamy do współpracy osoby prywatne, kluby jak i serwisy mx

Data	Nazwa	Miejsce	Organizator
20.05.2012	I runda Mistrzostw Polski I runda Pucharu Polski	Gostyń	Motoklub "Unia" ul. Grobla 30 61-858 Poznań tel. (61) 852-30-02
10.06.2012	II runda Mistrzostw Polski II runda Pucharu Polski	Gostyń	Motoklub "Unia" ul. Grobla 30 61-858 Poznań tel. (61) 852-30-02
01.07.2012	III runda Mistrzostw Polski III runda Pucharu Polski	Koszalin	Klub Motor-Sport ul. Gnieźnieńska 8A 75-736 Koszalin tel. 503-650-111 tel. 509-385-764 biuro@moto-park.pl
12.08.2012	IV runda Mistrzostw Polski IV runda Pucharu Polski	Koszalin	Klub Motor-Sport ul. Gnieźnieńska 8A 75-736 Koszalin tel. 503-650-111 tel. 509-385-764 biuro@moto-park.pl
25.08.2012	V runda Mistrzostw Polski V runda Pucharu Polski	Bydgoszcz	LKT Wyczół Gościeradz
23.09.2012	VI runda Mistrzostw Polski VI runda Pucharu Polski	Stary Kisielin	Wallrav Racing Club ul. 22 lipca 86e 66-015 Przylep tel. 602-125-089 fax (68) 321-20-16 tor@wallrav.com

Na miejsce dotarliśmy na styk, a przynajmniej tak nam się wydawało. W rzeczywistości znaleźliśmy mnóstwo czasu na zaparkowanie, toaletę, znalezienie naszych miejsc, debatę czy aby te miejsca na pewno są właściwe, ich zmianę, oraz dyskutowanie z ochroniarzem gdzie można a gdzie nie można stać. Ostatecznie mieliśmy szczęście, w przeciwieństwie do większości ludzi, którzy według harmonogramu zawodów koczowali w Atlas Arenie od 15.00. Chwilę po 17, gdy rozpoczął się pierwszy finał, niektórzy ojcowie noszący śpiące dzieci na rękach mieli nietęgie miny. Jednakże poprawienie im humoru było kwestią kilku minut, no bo jak się nie uśmiechnąć na dźwięk ogłuszającego warkotu silników i charakterystycznej mieszanki zapachów spalin, benzyny i kurzu. Szampański nastrój zdominował arenę gdy po raz pierwszy padło nazwisko świecącej gwiazdy tego wieczoru, jedynego i niepowtarzalnego Tadeusza Taddy’ego Błażusiaka.

Przyznam szczerze, że biorąc pod uwagę moje braki w wiedzy merytorycznej dotyczącej reszty zawodników, byłam trochę zagubiona. Wypowiedzi prowadzących imprezę były zdominowane przez informacje na temat naszego rodaka i mistrza. Okej, widzę, że prowadzi, widzę, że publiczność go kocha, znam jego sukcesy, mam w końcu przeprowadzić z nim wywiad. A co z innymi zawodnikami? Na czym jeżdżą? Jakie są ich sukcesy? Przyznam szczerze, że zrobiło mi się trochę głupio gdy spytawszy się Ivana Cervantesa o atmosferę dzisiejszego wieczoru odpowiedział mi: „Emocje niesamowite, kibice niezawodni, ale tylko dla Taddy’ego”. Bardzo się cieszę, że wspieraliśmy Tadka z całego serca, ale co się stało z naszą słynną polską gościnnością? Reszta zawodników miała pełne prawo czuć się pominięta i zaniedbana.

Kibice byli jednak niezawodni. Pozwolę sobie porównać atmosferę do Red Bull X-Fighters, które odbyło się kilka miesięcy temu w Poznaniu. Byłam wtedy wręcz rozczarowana polską publicznością. Oglądając spoty z wcześniejszych imprez z tej serii spodziewałam się szału, zdartego gardła, emocji sięgających zenitu. Widownia jednak trochę wstydziła się stać i krzyczeć, gwizdać i szaleć, jeszcze nie daj Bóg, wychwyci „mnie” kamera i pokaże na telebimie. Widownia w Łodzi miała zupełnie odmienną opinię na ten temat. Nie było ograniczeń, nie było wstydu. Być może wynika to z silnego utożsamiania się widowni polskiej ze swym reprezentantem, zwłaszcza, gdy odnosi takie sukcesy jak Taddy. Mimo tego wszystkiego dręczyło mnie kilka pytań : skoro Polacy interesują się sportem w którym odnoszą sukcesy, to dlaczego Enduro cały czas pozostaje dla ludzi spoza świata motocyklowego nieznane? Dlaczego Tadeusz Błażusiak za granicą noszony jest na rękach, a u nas przeciętny obywatel nigdy nie słyszał jego nazwiska?

Podczas tych zawodów Tadeusz udowodnił, że jest godzień tytułu mistrza. Nie chcę ujmować reszcie zawodników, ale nie była to kwestia jego szczęścia czy ich gorszego dnia: była to powalająca różnica poziomów. Tor, oceniony przez wszystkich jako trudny i zdradliwy, przejechany przez Tadeusza wydawał się banalnie prosty. Taddy jako jedyny przeskakiwał przez „opony” podczas gdy reszta traciła kilka sekund na przeturlanie się przez nie.

W pierwszym finale tak na prawdę już po pierwszym zakręcie było wiadomo, że nikt nie może mu zagrozić. Najdzielniej gonili go młody Anglik, Johny Walker oraz Hiszpan Ivan Cervantez. Wyniki po pierwszym finale wyglądały następująco:

SuperEnduro – finał 1:

1. Taddy Błażusiak (KTM);

2. Jonny Walker (KTM);

3. Ivan Cervantes (Gas Gas);

4. Joakim Ljunggren (Husaberg);

5. Alex Salvini (Husqvarna);

6. Xavier Galindo (Husaberg);

7. Cristobal Guerrero (KTM);

8. Alfredo Gomez (Husaberg);

9. Dougie Lampkin (Gas Gas);

10. Mike Hartman (Husaberg).

Drugi finał, który zawodnicy rozpoczynali w odwróconej kolejności, także nie stanowił dla Błażusiaka problemu. Na pierwszej pozycji znalazł się już po drugim okrążeniu i nie oddał jej aż do mety. Taddy’ego dzielnie gonił Johny Walker a tuż za nim Xavier Galindo Arbones z Hiszpanii, czego efektem było następujące zestawienie:

SuperEnduro – finał 2:

1. Taddy Błażusiak (KTM) 8:23.782;

2. Jonny Walker (KTM);

3. Xavier Galindo (Husaberg);

4. Joakim Ljunggren (Husaberg);

5. Ivan Cervantes (Gas Gas);

6. Mike Hartman (Husaberg);

7. Cristobal Guerrero (KTM);

8. Alex Salvini (Husqvarna);

9. Dougie Lampkin (Gas Gas);

10. Alfredo Gomez (Husaberg).

Finał trzeci poprzedził moment grozy. Nagle przy wyjeździe z parku maszyn zrobiło się spore zamieszanie i wdarła się panika. Motocykl Błażusiaka zaczął dymić. Serwisanci w wirze pracy spowodowali otwarcie układu chłodniczego, co skutkowało natychmiastowym wyciekiem gorącego płynu pod dużym ciśnieniem. Pech chciał, że wrząca substacja trysnęła wprost na twarz Tadeusza. Sytuacja nie była jednak tak poważna na jaką wyglądała. Technicy zajęli się sprzętem, a Błażusiak przemył kilkakrotnie twarz zimną wodą by za chwilę być już na torze. Polak nie dał swoim rywalom żadnych szans, wygrał ostatni finał gwarantując sobie tym samym zwycięstwo w drugich zawodach z cyklu Halowych Mistrzostwach Świata SuperEnduro.

SuperEnduro – finał 3:

1. Taddy Błażusiak (KTM) 08:18.218;

2. Joakim Ljunggren (Husaberg);

3. Jonny Walker (KTM);

4. Alex Salvini (Husqvarna);

5. Xavier Galindo (Husaberg);

6. Cristobal Guerrero (KTM);

7. Ivan Cervantes (Gas Gas);

8. Mike Hartman (Husaberg);

9. Alfredo Gomez (Husaberg);

10. Dougie Lampkin (Gas Gas).

Błażusiak zdobył następne 60 pkt. i tym samym umocnił swoją pozycję na pierwszym miejscu w klasyfikacji generalnej. Obok niego na podium stanęli Johny Walker i Joakim Ljunggren.

Top 3 w klasyfikacji punktowej:

1. Tadeusz Błażusiak 120 pkt.

2. Jonny Walker 81 pkt.

3. Joakim Ljunggren 80 pkt.

Błażusiak pokazał styl i klasę płynnnie pokonując poszczególne elementy toru. Nie możemy jednak zapomnieć o innych Polakach, którzy wystąpili w finale: Paweł Szymkowski, Marcin Frycz, Sebastian Krywult, Tomasz Zych.

W przerwach między przejazdami zawodników podziwiać mogliśmy pokazy FMX i przejazdy dzieci. Zawsze chętnie oglądam freestyle, tym bardziej jestem dumna z chlopaków, którzy skakali w sobotę. Wiele osób mogło nie być zachwyconym tym pokazem, przypuszczam jednak, że są to ludzie, którzy w sierpniu oglądali X-Fightersów w Poznaniu na Bułgarskiej. Ci ludzie powinni jednak pamiętać, że zawodnicy X-Fighters to starzy wyjadacze. Tutaj oglądaliśmy 19-letnich chłopaków, którzy przez rozstawiony tor mieli ograniczone pole do popisu. Ja przybijam im solidną piątkę! Jeżeli chodzi o przejazdy dzieci, to co tu dużo mówić. Kto nie rozpływa się na widok 7-latka kręcącego bączki na quadzie?

Wróćmy jednak do tematu mojego nieszczęsnego wywiadu. Między finałami Tadeusz wywiadów nie udzielał, wszscy byli spławiani i nakazano im czekać aż do końca zawodów. Biorąc pod uwagę dekoracje, rozdawanie nagród i przemowy, pierwsi dziennikarze dobili się do Taddy’ego około 21:00. Gdy w końcu dopuszczono mnie do rozmowy byłam zestresowana i roztrzęsiona jak galareta. Tadeusz śmiał się ze mnie, uścisnął dłoń i powiedział: „Chodź, chodź. Pogadamy sobie.”.

Anna Tomaszewska: Przede wszystkim gratuluję. Jesteś niekwestionowanym mistrzem. Jak się czujesz?

Tadeusz Błażusiak: Myślę, że były to niesamowite zawody. Czuję się świetnie – wygrałem kolejne trzy finały, jestem na dobrej drodze do obrony mistrzowskiego tytułu. Impreza była rewelacyjna. To co działo się na trybunach dla mnie, jako Polaka scigającego się za granicą, jest nigdzie indziej nieodczuwalne. Była to naprawdę fajna impreza; organizatorzy się spisali, tor był świetny, dopisali fani. Mam nadzieję, że wrócimy za rok.

A.T.: Widziałam, że przed ostatnim startem miałeś jakieś problemy z motorem.

T.B.: W motorsporcie zawsze zdażą się jakieś małe, nieprzewidziane usterki. My mieliśmy tutaj małą awarię elektryczną przez którą motor zaczął się gotować. Udało się opanować to na tyle, że dymiło się z niego tylko na starcie, później było już ok. Zdarza się, to jest motorsport, tutaj zawsze jakieś usterki wystąpią.

A.T.: Jak oceniasz poziom reszty zawodników?

T.B.: Nigdy nie wypowiadam się na temat zawodników. Myślę, że każdy dawał z siebie wszystko. Te różnice na mecie nie było duże, czyli każdy jechał naprawdę szybko. Ja koncentrowałem się na swoich startach, na tym, żeby dobrze i szybko jechać, na tym, żeby jechać z przodu i żeby ta odległość była na tyle duża żebym mógł wygrać. Robię to co potrafię najlepiej, nie zastanawiam się nad resztą.

A.T.: Jakie są twoje plany na następne starty?

T.B.: Kolejny start to Portugalia i Barcelona. Jednak, zanim zacznę o tym myśleć, jadę na wakacje i kilkanaście dni będę odpoczywał od startów. Ostatnie kilkanaście miesięcy były naprawdę wyczerpujące. Długi sezon za mną także zasłużyłem na trochę odpoczynku. Czas na refleksje, czas na przeanalizowanie sezonu, poświętowanie i wracamy do pracy.

A.T.: Rozumiem, że święta spędzasz w rodzinnym gronie?

T.B.: Dokładnie. W Wigilię wracam do Polski, a później lecę do ciepłego, czyli do Andory, gdzie aktualnie mieszkam.

A.T.: Przyznam Ci się, że jestem początkującym motocyklistą. Czy masz jakąś złotą radę dla takich ludzi jak ja?

T.B.: Trzeba wziąć pod uwagę wszystko po kolei. Motocykl to jest świetny sport, ale też broń w rękach kogoś, kto nie potrafi się nim posługiwać. Czyli spokojnie, step by step. Coraz szybciej, coraz pewniej i myślę, że osiągniesz sukces.

Osobiście jestem pod olbrzymim wrażeniem, zarówno jazdy Tadeusza, jego uroku osobistego i pozytywnej aury jaką roztacza wokół siebie. Widziałam, że jest już bardzo zmęczony, więc starałam się ograniczyć mój wywiad do potrzebnego minimum. Taddy znalazł jeszcze trochę siły, żeby zrobić sobie z nami zdjęcie i przybić grabę. Zwyciężanie to nie wszystko, trzeba jeszcze umieć to robić w dobrym stylu, a Błażusiak zdecydowanie to potrafi. Mam nadzieję, że Taddy zdaje sobie sprawę, że może liczyć na fanów w swojej ojczyźnie. Niech przyjeżdża i jeździ tu jak najczęściej. Liczę też na to, iż polscy organizatorzy będą zdobywać jak największe doświadczenie, i organizacja przyszłorocznych zawodów, jeśli takie dojdą do skutku, będzie perfekcyjnia.

tekst: Anna Tomaszewska, 10.12.2011

Zdjęcia: Tadeusz „Tadzik” Rudnicki

• 15 kwietnia- Włochy,  tor jest na razie bliżej nie znany

• 27 maja- Włochy (Sycylia), Palermo

• 24 czerwca-Bułgaria, Pleven

• 8 lipca-Chorwacja, wstępnie zaplanowana jest Rijeka

• 19 sierpnia-Szwajcaria, Lignieres

• 23 września-Francja, Cahors

Supermoto of Nations w przyszłym roku odbędzie się 7 października, aż w Portugalii w Portimao.

Przygotowania do zawodów rozpoczęły się w piątek rano, kiedy zabezpieczono słupy oraz niebezpieczne miejsca i zamknięto centrum miasteczka. Tor prowadził uliczkami w centrum, zahaczał o teren przy opuszczonym pałacyku, czy też PGRze i kończył się drewnianą hopą na rynku, gdzie w powietrzu przecinało się linię mety. Pierwsze treningi wystartowały w piątek po 17ej, czyli prawie zgodnie z harmonogramem. Niestety po dwóch 20 minutowych sesjach pogoda nie dała szans zawodnikom na kontynuowanie jazdy. W związku z tym mokrzy od potu i deszczu ruszyliśmy do hotelu, odwiedzając po drodze prywatną winnicę, jedną z wielu w tych okolicach.

W sobotę pogoda była stabilna, czyli upał przez cały dzień. Rejestracja w biurze zawodów to wypełnienie zgłoszenia do odpowiedniej klasy. Do wyboru było 5 klas. S1+S1 OPEN (zawodnicy profi), S2+MX (średnio zaawansowani), S3 (głównie maszyny drogowe), Quady oraz Pitbike, na których startowali jeźdźcy nie młodsi wiekiem niż na „dorosłych” SM. Przeglądu technicznego, ani pomiaru głośności nie było, mimo że trasa biegła przez centrum miejscowości. Jedyną rzeczą, którą sprawdzano, to homologacja kasku.

Pierwsze treningi przebiegały po mokrym i śliskim odcinku terenowym, ale nikomu nie przyszło do głowy aby go zamknąć. Po treningach dowolnych, organizatorzy na podstawie uzyskanych czasów wykreślili pięciu najszybszych zawodników z S2, przenosząc ich do S1. Dzięki temu rywalizacja w klasie S2 była wyrównana, a przeniesieni do S1 mieli równorzędnych partnerów do walki. Prawie cała nasza ekipa (Franz, Samson, Wiśnia84 oraz ja), poza Kałużą SM, który po raz pierwszy wystartował w zawodach, zapisała się do S2.

Wyniki naszych poczynań możecie sobie sprawdzić na stronie organizatora, więc sobie daruję opis rywalizacji.

Z dodatkowych atrakcji były całkiem niebrzydkie hostessy, które wyjątkowo upodobały sobie polski namiot i ochoczo nas nawiedzały usiłując usiąść nam na kolanach. Na zawody zostali także zaproszeni fotografowie z lokalnych gazet oraz jakaś telewizja, choć określenie „jakaś” być może nie jest odpowiednie, bowiem media te poruszały się nie tylko na lądzie, ale także helikopterem latającym nad rynkiem. Ciekawostką jest to, że na potrzeby zawodów została wypuszczona woda niegazowana z handlową etykietą, która była miniaturą plakatu reklamującego zawody. Wow!

Nie wiem, jak oni to zrobili, ale Tomas Sevcik, nie wyglądał na spłukanego z powodu dokładania do imprezy, mieszkańcy nie wyszli z transparentami przeciw ściganiu się 2m od ich okiem, policja i karetka była w liczbie jednego pojazdu, a dodatkowo w ramach urozmaicania zawodów wystartował czeski ścigant driftując wąskimi uliczkami wyczynowym Subaru Imprezą.

Wyniki oraz zdjęcia na www.kuchynesevcikcup.cz oraz http://hsr.jp.mylaps.com/results/showevent.jsp?id=703231

Film z mojego przejazdu za Franzem http://www.youtube.com/watch?v=HrLSloTwVhA

Tekst: Dariusz Rosik „Crazy”

Niestety już na drugim okrążeniu dały znać o sobie nierozgrzane opony. Z powodu zbyt zimnej tylnej opony i mojego narwanego charakteru przy wejściu w szykanę postawiło mój motocykl bokiem, leciałem tak ładnych parę metrów, aż opona się nagrzała i ponownie złapała przyczepność. Wtedy nie pozostało nic innego jak ewakuować się z motocykla. Jednym słowem książkowy high slide :).  Po pobieżnych oględzinach maszyny wróciłem na tor z jeszcze większą energią. Jak to jest na treningach- całą swoją uwagę skupiłem na dokładnym zapoznaniu się z torem, gdzie hamować, gdzie przyspieszać…

Po powrocie do hotelu przywitał nas mechanik praktyk znany wam jako OSA oraz Jurand. Chłopacy zrobili sobie postój w drodze powrotnej z Brna. Większość zawodników „spała” w osławionym hotelu Cukropol. Skoro byliśmy w jednym hotelu- to razem udaliśmy się na „jedno” piwo. Wracając do hotelu przywitał nas na schodach 1-szy kibic RP Łukasz „Broda” Siekański- stwierdził, że nie widzi nas jutro na wyścigu  Doczłapaliśmy się do pokoju i tu niespodzianka – pokój zamknięty – Marka nie ma- śpimy na korytarzu… spokojnie, spokojnie – chłopacy w 107 oglądają walkę dwóch słoni… Wypiliśmy po jednym piwku, obejrzeliśmy walkę i udaliśmy się na zasłużony wypoczynek.

Niedziela.
A jednak z większym bądź mniejszym bólem głowy stawiliśmy się wszyscy na torze kartingowym Gostyń. Nauczony doświadczeniem z dnia poprzedniego, na początku nałożyłem koce grzewcze na opony. Pierwszy trening otwarty i SZOK nigdy w życiu nie widziałem tylu SM w jednym miejscu. Na torze była taki tłok, że oczy trzeba było mieć w D.. Jechało mi się świetnie, i pełen optymizmu przystąpiłem do 1-szej sesji kwalifikacyjnej. Ze względu na tłok na torze ciężko było zrobić „czysty” przejazd, ale udało się naskrobać wynik tuż za pierwszą dziesiątką. Kilka pozycji dalej był Crisson (może ze względu na oponę ale o tym później). W drugim biegu kwalifikacyjnym o lepszą pozycję walczyłem z kolegai z forum oraz współlokatorem z Cukropolu Dragillą i Franzem- traf chciał, że po kwalifikacjach staliśmy jeden za drugim.

Wyścig 1-szy klasa Otwarta 3,2,1 Start
Do startu stanęło 32-ch zawodników. Pierwszy raz w historii polskiej sceny Supermoto 3 osoby nie zakwalifikowały się do startu (regulamin mówi o maksymalnej liczbie 32 zawodników na starcie).
Założyłem sobie plan wejścia w pierwszy zakręt po zewnętrznej tak, aby do drugiego zakrętu ustawić się maksymalnie po wewnętrznej toru. Plan okazał się wykonalny, i w ten sposób już na pierwszym okrążeniu przebiłem się z 13 na 6-tą pozycję. Niestety podczas wyścigu popełniłem 2 głupie błędy i spadłem na miejsce 8-e, które dowiozłem do mety. Tuż za mną po świetnej, lecz niszczącej opony jeździe dojechał Crisson. Przebił się z 18-tego miejsca na 9 !! Przede mną linię mety przekroczył Franz (jeszcze się policzymy).
Crisson stwierdził, że „tył mu nie trzyma..” Okazało się, że ostatnie okrążenia jechał na drutach!!!
Zrezygnowany odbył motywującą rozmowę z mechanikiem praktykiem- kupił komplet opon od jednego z zawodników. No i Osa wykonał szybki serwis niczym w F1 – Osa co my byśmy bez Ciebie zrobili

Wyścig 2-gi klasa Otwarta 3,2,1 Start
Tak jak poprzednio i tym razem wprowadziłem swój chytry plan w życie. „niestety” udało mi się przebić tylko na miejsce 10-te. Przede mną był Franz #44, z którym walczyłem w kwalifikacjach. Na jednym z kółek poganiałem Franza okrzykami, i ten popełnił błąd w partii zakrętów prawy-lewy-prawy, nie wszedł mu bieg i ostatni z zakrętów przejechał na „luzie”. 2 okrążenia dalej upadek miał Ciechu #45, z którym następnie stoczyłem pasjonującą – i mam nadzieję widowiskową walkę. Chłopak siedział mi na kole parę dobrych okrążeń, a ja starałem się za wszelką cenę mu uciec… no i udało się – do mety ponownie dojechałem 8-my co uważam za super wynik w 35 osobowej stawce. Crisson ponownie przebił się o kilka pozycji do góry i ten wyścig zakończył na 11-tej pozycji.

W klasyfikacji generalnej zakończyłem zawody na 8-mej pozycji a Krzysiek na 10-tej. Warto dodać, że wspólnie z kolegami Krzyśkiem i Kubą – Strażnikiem Forumowym – Zdobyliśmy 3-cie (a tak naprawdę 2-gie ponieważ NZ to niezrzeszeni) w klasyfikacji zespołowej.